Olivier volgt pakzadelcursus in de USA

Rock Creek Pack Station
Gepakt & gezakt

 

In het Rock Creek Pack Station, gelegen in California in de Verenigde Staten, kan men een unieke pakzadelcursus volgen. Deelnemers leren er niet alleen hoe muildieren te bepakken, maar brengen de opgedane kennis meteen in de praktijk tijdens een trektocht door de Golden Trout Wilderness. Olivier en Denis Teirlijnck wilden wel eens zien hoe de cowboys van de Amerikaanse westkust dit aanpakken en beleefden er een onvergetelijke reis.

Gepakt en gezakt
Vanwaar de interesse voor een pakzadelcursus? Olivier, als VVR voorzitter natuurlijk al jaren begaan met ruitertoerisme, legt uit: "Toen ik vroeger als kind mee op trektocht ging, hadden we altijd een zogenaamde intendance mee, volgers met de auto die ondermeer zorgden voor onze picknick, de bagage en de tent. Maar de laatste jaren bleek het niet meer zo gemakkelijk om nog iemand te vinden die op trektocht wil zònder paard, zodat we noodgedwongen al onze bagage voor onderweg, meenemen in de zadeltassen. Voor enkele dagen is dat goed te doen, maar voor langere tochten wordt dat voor onze paarden eigenlijk toch veel extra gewicht om mee te sleuren. Krachtvoer, eventueel een tent, reservekleren en - in België zeker niet te vergeten - regenkledij, nemen toch direct heel wat plaats in en daardoor speelden we stilaan met het idee om een pakpaard mee te nemen. Maar om dit
paardvriendelijk aan te pakken, leek het mij best daaromtrent eerst professioneel advies in te winnen."
Ook vader Denis, allround trekruiter en beroepshalve gediplomeerd zadelmaker, was meteen voor het idee gewonnen, niet in het minst omdat hij bij de VVR instaat voor de opleidingen van begeleider en gids.

Het vertrek
Aangezien de trektocht om zeven uur 's morgens van start zou gaan, werd besloten voordien al vanuit L.A. naar de afgesproken vertrekplaats te rijden; bij aankomst bleek alles daar verlaten... Dan maar getelefoneerd naar Craig London, de eigenaar van het Rock Creek Pack Station. Die legde uit dat de plaats van samenkomst veranderd was - zomaar eventjes 60 mijl verderop - aangezien de streek geteisterd werd door bosbranden en de voorziene regio daardoor tijdelijk onveilig was. Na de rit dan maar de nacht doorgebracht in de plaatselijke lodge, de plaats waar de jagers en de vissers overnachten...
Voor Craig en zijn medewerkers brengen dergelijke branden een hele reorganisatie met zich mee - tijdens het seizoen zijn er immers verschillende groepen van Rock Creek op tocht in de High Sierra. Volgens de zeer strikte reglementeringen van de Amerikaanse staat mag er in elk deel van het natuurreservaat slechts een beperkt aantal personen en dieren aanwezig zijn, en dus moeten alle routes en overnachtingplaatsen aangepast worden.
Na de kennismaking kon de groep cursisten meteen zien hoe het bepakken van de muildieren in zijn werk ging, terwijl een groep toeristen zich klaarmaakte voor een andere trektocht. Ondanks het vroegere uur van samenkomst was het die eerste dag bijna middag eer de karavaan zich op pad begaf naar de eerste kampplaats.

Gemengd gezelschap
In het Rock Creek Pack Station worden per jaar slechts twee 'packing schools' georganiseerd. Tijdens de eerste cursus aan het begin van het zomerseizoen, worden ook de nieuwe wranglers door Craig London persoonlijk opgeleid.
In totaal met twaalf waren ze deze keer: een gemengd èn internationaal gezelschap, met buiten de Amerikanen en de twee Belgen ook een Australiër. Deze jongeman, de cowboy uit Arkansas en de twee uit Texas, moesten zichzelf tijdens de cursus bewijzen, aangezien ze pas door Craig aangenomen waren. Deze trektocht was voor hen de vuurdoop; indien ze het goed deden, zouden ze de rest van het seizoen zelf packing tochten met toeristen begeleiden. Ook voor een jonge kassierster uit Malibu Beach was dat een droom, ook zij wou eigenlijk het stadsleven achter zich laten en voor Rock Creek komen werken. Verder waren er nog een welgestelde moeder en dochter, een dame die het jaar voordien haar eigen muildier gekocht had, en tenslotte een ex-marinier met zijn vader. Eén eigenschap hadden allen gemeen: een goede fysieke conditie, dé hoofdvoorwaarde om met een reis van Rock Creek mee te mogen. Het oordeel van Craig is onverbiddelijk; als hij vindt dat je te zwaar bent mag je niet mee. "Geen te dikke mensen op mijn rijdieren", is zijn filosofie, en wie bij aankomst op het pack station toch teveel blijkt te wegen, die krijgt zonder boe of ba zijn geld terug, maar mag echt niet mee.

Paarden en muildieren
Na de kennismaking met de mensen, volgt natuurlijk die met de viervoeters die hen gaan vergezellen. Iedereen krijgt de naam en enkele uiterlijke kenmerken van 'zijn' paard, en mag meteen beginnen met het uit één van de vele kleine paddocks van Lower Corral te gaan halen. Voor Olivier wordt het een grote zwarte Tennessee Walker merrie, origineel Beauty genaamd. De paarden en muildieren van Rock Creek hebben allemaal een naam en een nummer, en dragen het Rock Creek brandmerk. Dat de dieren genummerd zijn, komt louter voort uit praktische overwegingen. Naast een dertigtal paarden bezit Craig immers tussen de negentig en honderd muildieren. Als er onderweg eentje ziek of mank valt, leg dan maar eens uit om wie het gaat...
De paarden zijn over het algemeen robuust, maar niet erg groot vergeleken met Europese warmbloeden. In tegenstelling van wat men van een Amerikaanse cowboy zou verwachten, heeft Craig géén quarter horses. Bij de muildieren zitten trouwens uiteenlopende kleuren en groottes. Zo zijn er enkele duidelijk zichtbare kruisingen met Appaloosa's bij.
De paarden zijn allemaal in uitstekende conditie, wat van het tuig niet echt kan gezegd worden. De zadels en pakzadels zijn oud en opgelapt na jarenlang intensief gebruik. Tijdens het winterseizoen worden alle versleten tuigen volledig nagekeken en hersteld.

Het eerste vertrek
De eerste dag duurt het bepakken van de muildieren bijna langer dan de rit zelf. Het is al middag als de groep cursisten, in het bijzijn van Craig, Lower Corral verlaat.
Hoe gaat het pakken nu in zijn werk? Alle bagage wordt op grote tarps, dikke witte canvas zeilen, op de grond gelegd en wordt stuk voor stuk gewogen, aangezien het gewicht aan beide zijden van het pakzadel precies gelijk moet zijn. De Belgen hebben de ideale tassen mee: canvas duffelbags. Hoe meer de bagage bestaat uit allerlei kleine pakjes en zakjes, hoe moeilijker het is om alles mooi te stapelen. Als het gewicht op het pakzadel niet overeenstemt, wordt de lichtste kant opgevuld met keien, om zo toch tot een gelijk gewicht te komen. Naast de persoonlijke bagage van de deelnemers (max. 32 pond of zo'n 15 kilogram) gaat er nog een hele resem materiaal mee: tenten, tafels, klapstoelen, een fornuis, borstel en schop, enzovoort.
Hoewel het een avontuurlijke trektocht door de wildernis is, moet men qua luxe weinig inboeten, dit is Amerika! Zo gaat er een professionele kok mee, die twee maal per dag voor de heerlijkste maaltijden zorgt. 's Ochtends voor het krieken van de dag, was Don reeds volop in de weer met het klaarmaken van een stevig ontbijt: spek met eieren, gebakken worstjes,... Na het ontbijt maakte iedereen dan zijn picknick klaar voor 's middags. Het lunchpakket en een regenjas waren trouwens de enige spullen die men te paard mocht meenemen, al de rest hoorde in de pakzadels van de muildieren. 's Avonds werd er telkens een volledig driegangenmenu geserveerd, met alles erop en eraan (als dessert bijvoorbeeld versgebakken taart!) - behalve alcohol. Ook dat is Amerika, alcohol is er uit den boze. Wie toch iets stevigs wil drinken, moet daar zelf voor zorgen.

Hoog in de bergen
Dat de kampplaatsen op tienduizend voet hoogte werden opgesteld, had nogal wat invloed op wie dit niet gewend is. Opletten voor de gevaarlijke hoogteziekte, kortademigheid, duizeligheid, gesprongen lippen en bloedende nagelriemen, om maar het één en ander te noemen. Zeker de eerste dagen was het dus voor de deelnemers aanpassen.
Een ander gevolg van de grote hoogte, was de kou. Ook al vond de reis aan het begin van de zomer plaats, toch was er nog nachtvorst aan de grond. Tijdens de wandelingen liep de route dikwijls langs eeuwige sneeuw, en enkel wanneer in de namiddag de zon scheen, kon men al eens een vest uittrekken. Ook handschoenen waren dus aan te bevelen, niet alleen voor de ruwe touwen, maar dus ook tegen de kou. 's Avonds kon men zich gelukkig verwarmen rond het kampvuur, maar 's nachts was het toch bibberen geblazen.
Maakte het landschap indruk op de Belgen? Zeker en vast, hoewel de begroeiing hoog in de bergen pover was, hier en daar wat dorre struiken en bomen, en vooral veel zand en stenen. De lager gelegen meren baadden dan weer wel in het groen.
Ook wild hebben ze niet gezien. De enige dieren die op dergelijke hoogte leven, zijn beren, mountain lions en hier en daar wat gemzen.
Alle voedsel moest telkens veilig weggeborgen worden, om beren niet in de verleiding te brengen, maar één nacht heeft het kamp wel degelijk bezoek gehad van een beer. Iemand had een sinaasappel in zijn wax regenmantel laten zitten, en de volgende morgen hadden de berenklauwen niet veel van de vest overgelaten.
Dagelijks werd er vanuit de bergen met enkele muildieren naar het packstation afgedaald om proviand in te slaan: verse groenten, fruit en vlees, maar ook krachtvoeder en alfalfa voor de paarden en muildieren. Enkel water werd ter plaatse uit het dichtstbijzijnde meer geschept en zo gedronken, puur natuur!

Dagschema
Uitslapen was er niet echt bij, al rond zeven uur werd iedereen aan de ontbijttafel verwacht. In de loop van de dag wisselden theorie en praktijk elkaar af. Veel lessen over de verschillende soorten pakzadels en manieren van bepakken, en daarnaast het inoefenen van de verschillende knopen, die de tarps over de kisten of zakken vastspannen. Wanneer de paarden gezadeld en de muildieren gepakt zijn, worden er natuurlijk dagelijks tochten door de bergen ondernomen. Kaarten van het gebied bestaan wel, maar Craig gebruikt ze niet, want zelf kent hij alle wegen van buiten. De wandelingen gebeuren altijd in stap, want het is voor de dieren zo al moeilijk genoeg om hun evenwicht te bewaren op de dikwijls zeer steile rotsen. Een ruiter kan tot vijf muildieren meenemen. Deze worden met een touw rond de hals, met natuurlijk een speciale knoop, aan elkaar vastgebonden, de ruiter leidt dus enkel de eerste. Af en toe wordt en halt gehouden zodat alle dieren weer op adem kunnen komen.
In de cursus werd ook veel aandacht besteed aan hoefsmederij en EHBO voor paarden en mensen. Onder EHBO verstaat men ginder ondermeer het toedienen van een intraveneuze injectie en een bespreking van verscheidene (Amerikaanse) geneesmiddelen en hun eventuele dosering. Het is een totaal andere mentaliteit, vooral door het woeste onherbergzame landschap, waar geen jeep kan komen - laat staan één met een trailer. Een ziek of gewond paard dat niet meer uit de bergen beneden geraakt, moet dus noodgedwongen, hoe spijtig het ook is, uit zijn lijden verlost worden. Binnen de week blijft er alleen nog een karkas van over als de opruimers der natuur, de roofdieren en gieren, hun werk gedaan hebben.

Laat geen sporen na
Een ander belangrijk onderdeel van de theorie is de Californische natuurwetgeving. Zo is het bijvoorbeeld verboden te kamperen binnen honderd voet (zo'n 30 m) van het water en het trailpad. Telkens men een picknick- of kampplaats verlaat, moet die er even 'wild en ongerept' bijliggen als voordien. 'Leave no trace', ofwel laat geen enkel spoor na, is één van de stelregels van Rock Creek. Dit wil zeggen dat zoveel mogelijk afval ter plaatse verbrand wordt, al de rest wordt meegenomen. Ook de mest wordt volledig opgeruimd: alles wordt opgeveegd en bijeengebracht in een diepe kuil. Op plaatsen waar de paarden gebonden gestaan hebben of waar de tenten stonden, wordt ook geveegd en wordt de bodem opnieuw bedekt met dennenappels en -naalden. Craig, die in Bishop geboren en getogen is, kan zich in die regels en wetten perfect vinden. Ook al worden gedurende het hele seizoen een aantal kampplaatsen 'hergebruikt', voor de toerist die op zo'n plaats toekomt, lijkt het alsof er in jaren geen mens geweest is.
Tijdens de trektocht eind juni worden de paarden 's nachts gebonden aan een zogenaamde 'picket line', een strakgespannen touw. Tijdens het graasseizoen worden ze gewoon losgelaten, op één muildier en twee paarden na. Die worden dan 's morgens gebruikt om de rest van de dieren te gaan zoeken en terug te brengen naar het kamp. Als de dieren loslopen, kunnen ze meer grazen, en een bijkomend voordeel is dat er dan ook geen mest moet geruimd worden.
Bij het opzetten van het kamp wordt het muildier nog gebruikt voor het vervoer van bijvoorbeeld bijeengesprokkeld hout. De paarden die achterblijven dienen om in geval van nood hulp te halen. GSM ontvangst in de bergen is er nog niet bij, en stel dat een kamp op vier uur afstand van Lower Corral opgesteld is, dan is het ook effectief weer vier uur rijden tot beneden, een kortere of snellere weg bestaat simpelweg niet. Men zit dus sowieso telkens een paar uur verwijderd van de bewoonde wereld.

Voor elk wat wils
In het Rock Creek Pack Station kan elk type ruiter of natuurliefhebber terecht voor een vakantie naar zijn persoonlijke smaak. De prachtige natuur biedt oneindig veel mogelijkheden, ook voor wandelaars en vissers; veel Rock Creek trips combineren dan ook rijden met vissen. Dagtochten, trail rides van enkele dagen tot twee weken, meer luxueuze - zelfs privé - trektochten waar dagelijks voor het kamp en de bagage gezorgd wordt,... Voor de echte avonturiers zijn de twee 'Horse Drives' per jaar echte aanraders: vier dagen lang de kudde paarden en muildieren van hun winterverblijf naar de zomerse weides brengen en omgekeerd. Ook de trektochten in het Inyo National Forest, waar kuddes wilde mustangs leven, zijn echt de moeite. Tijdens de dagelijkse ritten krijgt men de kans de mustang als levende legende te observeren. Uniek!

Mule Days
Sedert 1969 vinden in Bishop tijdens het weekend van Memorial Day (einde mei) de 'Mule Days' plaats, een vijfdaags evenement waarin de muildieren centraal staan. Oorspronkelijk gestart als een bijeenkomst van enkele Eastern High Sierra packers die het trektochtseizoen feestelijk wilden inzetten, zijn de Mule Days uitgegroeid tot een megamanifestatie die jaarlijks maar liefst dertigduizend kijklustigen trekt!
Zo'n zevenhonderd muildieren nemen het tegen elkaar op in 169 verschillende shows van woensdag tot en met zondag. Er zijn elf wedstrijd categorieën, waaronder races, jeugdklassen, gymkhana, western, Engels, jumping, werken met vee, mennen, en natuurlijk packing. Liefhebbers van muildieren willen bewijzen dat alles wat een goed paard kan, een goed muildier nog béter kan! Zo is er op de Mule Days ook het spectaculaire steer roping en penning te zien, disciplines die normaal gezien voorbehouden zijn voor quarter horses. Op zaterdagochtend vertrekt Amerika's langste niet gemotoriseerde parade vanuit de hoofdstraat van Bishop, en het hele weekend zijn er tal van concerten, barbecues, country dancing, kunst- en handwerktentoonstellingen,... dit alles aan de voet van de prachtige Eastern Sierra.
Meer info vindt men op www.muledays.org en www.rockcreekpackstation.com

Auteur: Kim Moeyersoms
Artikel gepubliceerd in EquiTime (februari 2005)